Κέντρο της Σπλήνας στο Human Design: Εκείνο το «κάτι δεν μου κάθεται καλά»

Έχεις γνωρίσει ποτέ κάποιον που όλοι βρίσκουν καταπληκτικό κι εσύ, χωρίς κανέναν απολύτως σοβαρό λόγο, σκέφτεσαι: «Δεν ξέρω. Κάτι δεν μου αρέσει»;

Και επειδή είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι, δεν αρκεί να πεις «κάτι δεν μου αρέσει». Πρέπει να καταθέσεις στοιχεία. Τι είπε; Τι έκανε; Πότε; Υπήρχαν μάρτυρες; Έχουμε screenshots; Μπορεί να κληθεί κάποιος να καταθέσει;

Τίποτα. Ο άνθρωπος μπορεί να ήταν ευγενέστατος. Να σου κράτησε και την πόρτα. Να ρώτησε και τι κάνεις και, ακόμη χειρότερα, να περίμενε να ακούσει την απάντηση.

Κι όμως, κάτι μέσα σου έκανε ένα μικρό «όχι».

Και μετά από έξι μήνες, όταν πλέον έχει συμβεί ακριβώς αυτό που δεν μπορούσες τότε να εξηγήσεις, ακούς τον εαυτό σου να λέει τη φράση που έχουμε πει όλοι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας: «Το ήξερα από την αρχή.»

Καλώς ήρθες στη Σπλήνα.

Τι είναι το Κέντρο της Σπλήνας

Η Σπλήνα είναι ένα από τα τρία Κέντρα Επίγνωσης του Human Design και ασχολείται με πολύ βασικά πράγματα: ένστικτο, διαίσθηση, φόβο, υγεία, επιβίωση και την ικανότητα του σώματος να αντιλαμβάνεται τι είναι ασφαλές και τι όχι.

Δεν είναι ιδιαίτερα φιλοσοφικό Κέντρο. Δεν κάθεται να αναρωτηθεί ποιο είναι το βαθύτερο νόημα μιας εμπειρίας, τι ήρθε να σου διδάξει ο άνθρωπος απέναντί σου ή αν συναντηθήκατε σε προηγούμενη ενσάρκωση. Θέλει πρωτίστως να υπάρχεις αύριο για να τα συζητήσουμε όλα αυτά.

Στη βιολογική αντιστοίχιση που χρησιμοποιεί το σύστημα του Human Design, η Σπλήνα συνδέεται με τη σπλήνα, το λεμφικό και το ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό είναι μέρος του θεωρητικού μοντέλου του Human Design και όχι καθιερωμένη ιατρική αντιστοίχιση – το λέμε μία φορά για να μη χρειαστεί να εμφανιστεί κανείς με εργαστηριακή ποδιά στο τέλος του άρθρου.

Και σε αντίθεση με το Ηλιακό Πλέγμα, που χρειάζεται χρόνο για να φτάσει σε συναισθηματική καθαρότητα, η σπληνική επίγνωση περιγράφεται στο Human Design ως στιγμιαία.

Αυτό είναι το ωραίο της. Και το εκνευριστικό της. Γιατί μπορεί να σου δώσει μια εξαιρετική πληροφορία και μετά να εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ούτε σημείωμα στο ψυγείο.

Η Σπλήνα δεν κάνει παρουσιάσεις PowerPoint

Η σπληνική επίγνωση μπορεί να εμφανιστεί σαν ένα σφίξιμο, μια ανεξήγητη αίσθηση ηρεμίας, μια στιγμιαία αποστροφή, ένα εσωτερικό «προχώρα» ή «όχι αυτό». Δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από λογική επιχειρηματολογία.

Κι εμείς φυσικά λατρεύουμε τη λογική επιχειρηματολογία. Θέλουμε το σώμα να μας πει: «Δεν θεωρώ σωστό να συνεργαστείς με αυτόν τον άνθρωπο για τους ακόλουθους επτά λόγους. Επισυνάπτω παραπομπές, οικονομικά στοιχεία και δύο μαρτυρίες πρώην συνεργατών».

Η Σπλήνα πιθανότατα θα πει: «Μμμ… όχι.»

Και θα φύγει.

Επειδή όμως αυτό μας φαίνεται υπερβολικά απλό, βάζουμε τον νου να αναλάβει. Και ο νους είναι ενθουσιασμένος με την προαγωγή. Βρίσκει επιχειρήματα, εξηγήσεις, κοινωνικές συμβάσεις, ελαφρυντικά, δεύτερες ευκαιρίες και, αν χρειαστεί, άλλες τρεις ευκαιρίες. «Μπορεί να είχε δύσκολη μέρα». «Δεν τον ξέρεις ακόμη». «Μην είσαι αρνητική». «Όλοι αξίζουν μια ευκαιρία».

Ώσπου κάποια στιγμή λες: «Μα το είχα νιώσει».

Ναι. Το είχες νιώσει. Αλλά το αγνόησες.

Όταν η Σπλήνα είναι Καθορισμένη

Αν έχεις καθορισμένη Σπλήνα, υπάρχει ένας σταθερός τρόπος με τον οποίο βιώνεις τη σπληνική επίγνωση. Το ένστικτο, οι συγκεκριμένοι φόβοι σου και ο τρόπος με τον οποίο το σώμα σου σκανάρει ανθρώπους, καταστάσεις και περιβάλλοντα έχουν μια προσωπική συνέπεια.

Δεν σημαίνει ότι δεν φοβάσαι. Η Σπλήνα είναι Κέντρο φόβου, οπότε αυτό θα ήταν λίγο παράξενο. Δεν σου δίνουν στην είσοδο του Human Design πιστοποιητικό «Συγχαρητήρια βρε, είσαι ΑΤΡΟΜΗΤΗ».

Σημαίνει περισσότερο ότι οι φόβοι έχουν γνώριμη φωνή. Με τον χρόνο μπορείς να μάθεις πώς σου μιλά το σώμα σου, τι είναι πραγματική εγρήγορση, τι είναι ένα γνώριμο μοτίβο φόβου και πότε εκείνη η στιγμιαία αίσθηση αξίζει την προσοχή σου.

Αν η Σπλήνα είναι η Εσωτερική σου Αυθεντία, αυτή η άμεση σωματική επίγνωση γίνεται κομβική στη λήψη αποφάσεων. Αν όμως έχεις άλλη Αυθεντία, δεν πετάμε όλο το υπόλοιπο Human Design από το παράθυρο επειδή «κάτι ένιωσα». Γιατί κάπως έτσι καταλήγουμε να βαφτίζουμε κάθε άγχος διαίσθηση και κάθε αντιπάθεια μήνυμα του Σύμπαντος.

Το σώμα μπορεί να αντιληφθεί κάτι σημαντικό. Δεν σημαίνει ότι κάθε αίσθηση είναι εντολή για άμεση δράση.

Όταν η Σπλήνα είναι Ακαθόριστη

Εδώ τα πράγματα γίνονται πολύ έντονα. Η αίσθηση φόβου, ασφάλειας και φυσικής ευεξίας δεν έχει την ίδια σταθερότητα. Στη γλώσσα του Human Design, το Ακαθόριστο Κέντρο προσλαμβάνει και ενισχύει τη σπληνική συχνότητα των άλλων.

Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν μπορεί να σε κάνουν να αισθάνεσαι υπέροχα. Ήρεμη, ασφαλής, σαν να χαλαρώνει κάτι μέσα σου. Και εδώ ξεκινά ένα από τα μεγαλύτερα love stories του μη εαυτού:

«Αισθάνομαι ασφαλής μαζί σου, άρα πρέπει να είσαι καλός για μένα.»

Όχι απαραίτητα.

Στο Human Design, ένα από τα βασικά θέματα που αποδίδονται στην Ακαθόριστη Σπλήνα είναι ακριβώς η τάση να προσκολλάται σε ανθρώπους ή καταστάσεις που της προσφέρουν μια αίσθηση ασφάλειας και ευεξίας.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβεις, γιατί κάποιος μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής και ταυτόχρονα να μην είναι καθόλου ασφαλής επιλογή για τη ζωή σου. Αυτά τα δύο δυστυχώς δεν έρχονται πάντα σε κοινή συσκευασία.

Ο άνθρωπος είναι περίπλοκο ζώο. Γι’ αυτό έχουμε Human Design, ψυχοθεραπεία και δικηγόρους διαζυγίων.

Γιατί κρατιόμαστε από πράγματα που ξέρουμε ότι δεν μας κάνουν καλό

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά θέματα που αποδίδει το Human Design στην Ακαθόριστη Σπλήνα είναι η δυσκολία να αφήσει αυτό που δεν είναι πια υγιές: μια σχέση, μια δουλειά, μια συνήθεια, έναν άνθρωπο, ένα περιβάλλον. Δεν μένουμε πάντα επειδή βαθιά μέσα μας πιστεύουμε ότι είναι υπέροχο.

Μερικές φορές μένουμε επειδή είναι γνωστό.

Και το γνωστό έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι του αγνώστου: ξέρεις ήδη πόσο χάλια είναι.

Το άγνωστο μπορεί να είναι υπέροχο. Μπορεί όμως και όχι. Και κάπου εκεί ξεκινά η μεγάλη συλλογή επιτυχιών: «Δεν είναι και τόσο άσχημα». «Μπορεί να αλλάξει». «Τώρα πού να μπλέκω». «Τόσα χρόνια έχω δώσει». «Κι αν φύγω και το μετανιώσω;»

Και το προσωπικό μου αγαπημένο: «Τουλάχιστον ξέρω τι έχω.»

Ναι. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Η πραγματική ερώτηση της Ακαθόριστης Σπλήνας είναι συχνά πολύ απλή και καθόλου εύκολη:

Κρατάω αυτό επειδή είναι καλό για μένα ή επειδή φοβάμαι να το αφήσω; Το αντίθετο δηλαδή του Φεύγω για μένα που έλεγε και ο Μαζωνάκης.

Ο φόβος δεν είναι ο κακός της ιστορίας

Έχουμε μια περίεργη ιδέα ότι ο εξελιγμένος άνθρωπος δεν φοβάται. Δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε αυτό, αλλά μάλλον δεν είχε ποτέ λογαριασμό ΔΕΗ, παιδιά, αξονική τομογραφία ή μήνυμα από την τράπεζα που αρχίζει με «θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε».

Ο φόβος είναι μέρος του ανθρώπινου συστήματος επιβίωσης. Και στη Σπλήνα, μέσα στο μοντέλο του Human Design, αντιμετωπίζεται ως πληροφορία.

Μπορεί να λέει: πρόσεξε. Δες καλύτερα. Υπάρχει κάτι εδώ. Μην τρέξεις τόσο γρήγορα.

Το θέμα δεν είναι να εξαφανίσουμε τον φόβο. Το θέμα είναι να μη γίνει CEO της ζωής μας. Γιατί τότε δεν σε προστατεύει πια μόνο από τον κίνδυνο. Σε προστατεύει από οτιδήποτε δεν γνωρίζει ήδη – και κάπως έτσι μπορείς να περάσεις μια ολόκληρη ζωή απολύτως ασφαλής από κάθε πιθανότητα να τη ζήσεις.

Οι επτά διαφορετικές φωνές του φόβου

Κάθε Πύλη της Σπλήνας συνδέεται στο Human Design με μια διαφορετική μορφή φόβου. Και εδώ αρχίζει η οικογενειακή συγκέντρωση των ανησυχιών μας.

Η Πύλη 48 συνδέεται με τον φόβο της ανεπάρκειας: «Δεν ξέρω αρκετά ακόμη». Θα διαβάσω άλλο ένα βιβλίο, θα κάνω άλλο ένα μάθημα, θα πάρω άλλη μία πιστοποίηση και μετά θα είμαι έτοιμη. Στο μεταξύ έχεις γίνει 87 και εξακολουθείς να προετοιμάζεσαι.

Η Πύλη 57 συνδέεται με τον φόβο για το μέλλον και με μια πολύ λεπτή, άμεση εγρήγορση: «Τι έρχεται; Είναι ασφαλές; Υπάρχει κάτι που δεν έχω αντιληφθεί;» Είναι εκείνη η κεραία που πιάνει κάτι πριν προλάβει ο νους να γράψει σχετική έκθεση και ακούει το νόημα πίσω από τις λέξεις.

Η Πύλη 44 συνδέεται με τον φόβο ότι το παρελθόν μπορεί να επαναληφθεί. Αναγνωρίζει μοτίβα: «Κάπου το έχω ξαναδεί αυτό». Πολύ χρήσιμο χάρισμα, αρκεί να μη συμπεράνουμε ότι επειδή ένας πρώην ήταν βλαμμένος, απέτυχε συνολικά το ανθρώπινο είδος και πρέπει να κλείσει η παραγωγή.

Η Πύλη 50 συνδέεται με τον φόβο της ευθύνης: «Μπορώ να το αναλάβω; Πρέπει να το αναλάβω; Είναι δική μου δουλειά;» Και φυσικά υπάρχει η γνωστή ελληνική μετάλλαξη: «Αφού κανείς δεν κάνει τίποτα σωστά, θα τα κάνω όλα εγώ και μετά θα θυμώνω που τα κάνω όλα εγώ.»

Η Πύλη 32 συνδέεται με τον φόβο της αποτυχίας. Σκανάρει αν κάτι έχει δυνατότητα να συνεχιστεί, να αντέξει, να επιβιώσει. Δεν την ενδιαφέρει μόνο αν μια ιδέα είναι συναρπαστική. Θέλει να ξέρει αν θα υπάρχει και την επόμενη Τρίτη.

Η Πύλη 28 συνδέεται με τον φόβο του θανάτου και, βαθύτερα, με τον φόβο μιας ζωής χωρίς νόημα. Δεν αρκεί απλώς να υπάρχεις. Θέλεις να υπάρχει λόγος που υπάρχεις. Μικρή, ανάλαφρη υπαρξιακή απαίτηση για ένα ήσυχο απόγευμα.

Και η Πύλη 18 συνδέεται με τον φόβο της εξουσίας και την επίγνωση του τι χρειάζεται διόρθωση. Βλέπει πού υπάρχει ένα λάθος, μια στρέβλωση, κάτι που θα μπορούσε να λειτουργεί καλύτερα. Είναι πολύτιμη όταν η διόρθωση είναι σωστή και καλοχρονισμένη. Λιγότερο διασκεδαστική όταν μπαίνει σε ένα δωμάτιο και μέσα σε τρία λεπτά έχει βρει τι κάνουμε όλοι λάθος.

Επτά φόβοι, λοιπόν. Όχι επτά καταδίκες. Επτά διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους η σπληνική επίγνωση, σύμφωνα με το Human Design, προσπαθεί να προστατεύσει και να διατηρήσει τη ζωή.

Η Σπλήνα στις σχέσεις

Η Σπλήνα έχει πολύ ενδιαφέρον στις σχέσεις, γιατί η αίσθηση ασφάλειας είναι από τα πιο εθιστικά πράγματα στον κόσμο. Κάποιος μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα κατάλληλος για σένα. Μπορεί όμως δίπλα του να αισθάνεσαι υπέροχα.

Και τότε ο νους αναλαμβάνει αμέσως το PR.

«Ναι, αλλά έχει καλή καρδιά.»

Η καλή καρδιά είναι θαυμάσιο προσόν. Δεν είναι πάντα επαρκές business plan για μια σχέση.

«Με καταλαβαίνει.»

Υπέροχα.

«Μαζί του νιώθω σαν στο σπίτι μου.»

Ναι, αλλά εδώ χρειάζεται μία ενοχλητική ερώτηση: τι σπίτι είχες;

Γιατί το «μου είναι οικείο» και το «μου κάνει καλό» δεν είναι συνώνυμα. Μερικές φορές αυτό που αναγνωρίζουμε ως ασφάλεια είναι απλώς κάτι που το νευρικό μας σύστημα και, στη γλώσσα του Human Design, το ακαθόριστο Κέντρο έχει μάθει πολύ καλά να αναγνωρίζει.

Το μεγάλο μάθημα εδώ είναι να διακρίνουμε τη χημεία της σύνδεσης από την ορθότητα μιας επιλογής. Δεν είναι το ίδιο. Και πιθανότατα, αν ήταν, η ανθρώπινη ιστορία θα είχε πολύ λιγότερα τραγούδια χωρισμού, δικηγόρους και μηνύματα στις δύο το πρωί που αρχίζουν με «ξέρω ότι δεν πρέπει να σου γράφω, αλλά…».

Η σοφία της Ακαθόριστης Σπλήνας

Το Ακαθόριστο Κέντρο δεν είναι λιγότερο σοφό. Το αντίθετο. Στη λογική του Human Design, όταν πάψει να ταυτίζεται με κάθε φόβο και κάθε αίσθηση ασφάλειας που περνά από μέσα του, μπορεί να αναπτύξει μεγάλη διάκριση γύρω από το τι είναι υγιές για εκείνο, ποιος φόβος αξίζει προσοχή και ποιος απλώς πέρασε από το δωμάτιο μαζί με κάποιον άλλον.

Η σοφία δεν είναι «δεν φοβάμαι τίποτα». Αυτό πιθανότατα δεν είναι φώτιση. Είναι λόγος να σε επιβλέπει κάποιος.

Η σοφία βρίσκεται περισσότερο στο να μπορείς να παρατηρήσεις τον φόβο χωρίς να γίνεις ο φόβος. Να νιώσεις την ασφάλεια χωρίς να αποφασίσεις αυτομάτως ότι ο άνθρωπος που την προκαλεί πρέπει να μείνει στη ζωή σου μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος ή το οικογενειακό δικαστήριο.

Και κάπου εκεί αλλάζει και η ερώτηση. Δεν είναι πια:

«Πώς θα σταματήσω να φοβάμαι;»

Είναι:

«Μπορώ να καταλάβω τι προσπαθεί να μου πει αυτός ο φόβος χωρίς να τον αφήσω να αποφασίσει τη ζωή μου;»

Το μάθημα της Σπλήνας

Η Σπλήνα δεν μας ζητά να γίνουμε ατρόμητοι. Μας ζητά να γίνουμε πιο εκλεπτυσμένοι ακροατές. Να μάθουμε τη διαφορά ανάμεσα στο ένστικτο και στον πανικό, ανάμεσα στην ασφάλεια και στην προσκόλληση, ανάμεσα στο «αυτό δεν μου κάνει καλό» και στο «φοβάμαι επειδή δεν ξέρω τι θα γίνει μετά».

Αν έχεις καθορισμένη Σπλήνα, μαθαίνεις τη δική σου σταθερή γλώσσα της σπληνικής επίγνωσης. Αν έχεις Ακαθόριστη, μαθαίνεις να μην κρατάς κάτι μόνο και μόνο επειδή το σώμα σου έχει συνηθίσει την παρουσία του.

Και όλοι, κάποια στιγμή, καλούμαστε να απαντήσουμε στην ίδια ερώτηση:

Αυτό που με κρατάει εδώ είναι αγάπη, σοφία και ορθότητα; Ή απλώς φόβος να φύγω;

Εκεί αρχίζει η πραγματική δουλειά της Σπλήνας.

Και δυστυχώς δεν υπάρχει εφαρμογή που να το κάνει για σένα.

Ακόμη. Μόλις βγει, βέβαια, θα αγνοήσουμε κι αυτήν και θα ξαναστείλουμε μήνυμα στον πρώην. 😌