Η ιστορία μου (σε μικρές εκσκαφές)

Κάποτε ήθελα να γίνω αρχαιολόγος.
Τώρα σκάβω ψυχές που ξεχνάνε ποιες είναι.

Για 30+ χρόνια ήμουν στον ιδιωτικό τομέα. KPIs, στρατηγικές, όμορφα PowerPoint και στόχοι που δεν ήταν ποτέ δικοί μου.

Ήμουν καλή. Ήμουν ήσυχη. Καλά όχι και πολύ ήσυχη. Ήμουν και λίγο ρομπότ.

Κι όταν πέθανε η μαμά μου, σταμάτησα να μπορώ να προσποιούμαι ότι αυτή η ζωή μου φτάνει.

Η ρωγμή που άνοιξε τότε, έφερε μέσα της ένα ερώτημα:
«Κι αν δεν ήρθα για να επιβιώσω μόνο;
Αν ήρθα για να θυμηθώ ποια είμαι;»

Η απάντηση ήρθε μέσα από το Human Design και τα Gene Keys και συνεχίζει να ξεδιπλώνεται κάθε μέρα.

Ποιον βλέπω συνήθως απέναντί μου

Κάποιον που δεν είναι αρχάριος. Έχει διαβάσει, έχει δοκιμάσει, έχει κάνει δουλειά στον εαυτό του. Και παρόλα αυτά νιώθει ότι κάτι δεν κουμπώνει, σαν να βλέπει το παζλ αλλά λείπει ένα κομμάτι που δεν μπορεί να ονομάσει.

Συχνά είναι κάποιος που:

• Έχει φτύσει αίμα για να είναι «σωστός» και κουράστηκε.
• Πιστεύει ότι κάτι σε αυτόν είναι «λάθος» ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο.
• Δεν αντέχει άλλο τα «γίνε η καλύτερη εκδοχή σου» γιατί ήδη ξέρει ότι η καλύτερη εκδοχή δεν χρειάζεται να φτιαχτεί. Χρειάζεται να αναγνωριστεί.

Αν αυτό σε βρίσκει σύμφωνη, είμαστε στο σωστό μέρος.