Κέντρο Ego/Καρδιάς στο Human Design: Έχεις πράγματι κάτι να αποδείξεις;

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «θα το κάνω» και κάτι μέσα τους έχει ήδη υπογράψει τη σύμβαση. Θα το κάνουν. Μπορεί να γκρινιάξουν, μπορεί να χρειαστούν διάλειμμα, αλλά υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη σχέση με τη θέληση, τη δέσμευση και την υπόσχεση. Και υπάρχουν κι άλλοι που λένε «φυσικά, άσ’ το πάνω μου» επειδή εκείνη τη στιγμή πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούν, και τρεις μέρες αργότερα κοιτάζουν το ημερολόγιο σαν να το συμπλήρωσε κάποιος εχθρός τους.

Καλώς ήρθες στο Κέντρο του Ego, που λέγεται επίσης Κέντρο της Καρδιάς ή της Θέλησης. Είναι το μέρος του Human Design όπου συναντιούνται η θέληση, η αυτοαξία, οι συμφωνίες, τα υλικά αγαθά, οι πόροι, ο ανταγωνισμός, η υπόσχεση και εκείνο το εξαιρετικά ανθρώπινο «θα σου δείξω εγώ». Μια φράση που έχει δημιουργήσει επιχειρήσεις, μετάλλια, εξαιρετικές καριέρες και έναν εντυπωσιακό αριθμό εντελώς περιττών προσωπικών μαχών.

Τι είναι το Κέντρο Ego/Καρδιάς

Το Ego είναι ένα από τα τέσσερα Κέντρα Μοτέρ. Παράγει ενέργεια θέλησης για προσπάθεια, επίτευξη και υλοποίηση στον υλικό κόσμο. Έχει ισχυρή σχέση με τις συμφωνίες, το εμπόριο, τις οικογενειακές και κοινωνικές ανταλλαγές και το ερώτημα «τι δίνω, τι παίρνω και τι έχω δεσμευτεί να προσφέρω». Είναι ένα βαθιά πρακτικό Κέντρο. Δεν κάθεται στην κορυφή ενός βουνού να αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης. Θέλει να ξέρει ποιος θα κάνει τη δουλειά, ποιος θα πληρώσει και αν η συμφωνία εξακολουθεί να ισχύει. Κάποιος πρέπει να ασχοληθεί και με τα πρακτικά όσο τα υπόλοιπα Κέντρα ψάχνουν την αλήθεια τους.

Όμως η ενέργεια της θέλησης έχει μια ιδιαιτερότητα: δεν είναι σχεδιασμένη να λειτουργεί αδιάκοπα. Το Ego λειτουργεί μέσα από προσπάθεια και ανάπαυση. Ακόμη και το Καθορισμένο Ego δεν είναι ανεξάντλητη μπαταρία. Περισσότερο μοιάζει με πολύ καλό σπρίντερ που ξέρει πότε αξίζει να τρέξει και, αφού φτάσει, θα ήθελε, ευχαριστώ πολύ, να ξαπλώσει. Το «έχω θέληση» δεν σημαίνει «είμαι διαθέσιμος για αδιάκοπη ανθρώπινη εκμετάλλευση».

Όταν το Ego είναι Καθορισμένο

Ο άνθρωπος με Καθορισμένο Ego έχει συνεπή πρόσβαση στη δική του θέληση και έναν σταθερότερο τρόπο να σχετίζεται με τις δεσμεύσεις, τις υποσχέσεις, τον ανταγωνισμό και την υλική αξία. Όταν δεσμεύεται σωστά, έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει θέληση και να παραδώσει αυτό που υποσχέθηκε. Υπάρχει επίσης μια φυσική σχέση με το «μπορώ να δοκιμάσω τη δύναμή μου μέσα από αυτό που κάνω», όχι απαραίτητα επειδή νιώθει ανεπαρκής, αλλά επειδή η θέληση θέλει να δει τι μπορεί να πετύχει.

Η παγίδα είναι εύκολο να φανεί. Επειδή διαθέτει αυτή την ενέργεια με πιο συνεπή τρόπο, μπορεί να πιστεύει ότι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να λειτουργούν το ίδιο. «Αφού το υποσχέθηκες, κάν’ το». «Απλώς προσπάθησε περισσότερο». «Αν το θέλεις πραγματικά, θα τα καταφέρεις». Ωραία θεωρία, εκτός από το μικρό πρόβλημα ότι δεν έχουν όλοι σταθερή πρόσβαση στη θέληση. Ο άνθρωπος με Καθορισμένο Ego μπορεί επίσης να υπερβάλει, να γίνει υπερβολικά ανταγωνιστικός ή να χρησιμοποιεί συνεχώς τη θέλησή του χωρίς να της επιτρέπει να ξεκουραστεί. Το γεγονός ότι μπορείς να σηκώσεις το πιάνο δεν σημαίνει ότι πρέπει να το μεταφέρεις κάθε Τρίτη για να θυμούνται όλοι ότι μπορείς.

Η ώριμη έκφραση του Καθορισμένου Ego δεν χρειάζεται να ανταγωνίζεται τους πάντες ούτε να αποδεικνύει διαρκώς τη δύναμή της. Ξέρει πότε αξίζει να δεσμευτεί, κρατά τον λόγο της όταν η δέσμευση είναι σωστή και, εξίσου σημαντικό, ξέρει πότε να ξεκουραστεί. Γιατί ακόμη και η ισχυρή θέληση χρειάζεται να ακούει πού και πού τη μαγική λέξη «αρκετά».

Όταν το Ego είναι Ακαθόριστο ή Εντελώς Ανοιχτό

Στο Ακαθόριστο Ego η θέληση δεν είναι σταθερή. Μπορεί να εμφανίζεται πολύ δυνατά κοντά σε ανθρώπους με Καθορισμένο Ego και μετά να υποχωρεί. Εκεί δημιουργείται εύκολα η εντύπωση «μα μπορούσα χθες, γιατί σήμερα δεν μπορώ;». Επειδή χθες μπορεί να βίωνες και να ενίσχυες μια ενέργεια που δεν είναι σταθερά δική σου. Κι όπως συμβαίνει συνήθως με τα δανεικά, κάποια στιγμή επιστρέφονται. Δυστυχώς χωρίς να μας ρωτήσουν αν έχουμε ακόμη δουλειά να τελειώσουμε.

Το μεγάλο θέμα του μη εαυτού αυτού του Κέντρου είναι η ανάγκη να αποδείξει την αξία του. Να αποδείξει ότι είναι αρκετά ικανό, αρκετά επιτυχημένο, αρκετά δυνατό, αρκετά αξιόπιστο, αρκετά όμορφο, αρκετά καλός σύντροφος, φίλος, επαγγελματίας ή άνθρωπος γενικώς. Κι επειδή το «αρκετά» είναι ένας στόχος που έχει τροχούς, μπορεί να τρέχεις μια ζωή πίσω του χωρίς ποτέ να φτάνεις. Κάθε φορά που λες «τώρα απέδειξα ότι αξίζω», εκείνο έχει ήδη μετακομίσει δύο τετράγωνα παρακάτω.

Έτσι εμφανίζονται οι υποσχέσεις που δεν χρειαζόταν να δοθούν, η υπερδέσμευση, ο ανταγωνισμός, η σύγκριση και το περίφημο «ναι» ενώ ολόκληρο το σώμα ψιθυρίζει «για όνομα του Θεού, όχι». Μπορεί επίσης να υπάρχει δυσκολία στην τιμολόγηση της δουλειάς, όταν η προσωπική αξία μπαίνει μέσα στη διαπραγμάτευση. «Μήπως είναι πολλά;», «μήπως δεν αξίζω τόσο;», «ας το βάλω λίγο χαμηλότερα». Και κάπως έτσι μπορεί να κάνεις δουλειά πολυκαταστήματος με τιμή περιπτέρου και μετά να απορείς γιατί έχεις νεύρα με τους πελάτες.

Στο Εντελώς Ανοιχτό Ego, όπου δεν υπάρχει καμία ενεργοποιημένη Πύλη, μπορεί να υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη μεταβλητότητα γύρω από τη θέληση, την αξία, τον ανταγωνισμό και τις δεσμεύσεις. Η σοφία δεν βρίσκεται στο να κατασκευαστεί μια μόνιμη αίσθηση «είμαι σπουδαία» και να την επαναλαμβάνουμε στον καθρέφτη μέχρι να πειστεί και ο καθρέφτης. Βρίσκεται στο να αναγνωριστεί ότι η προσωπική αξία δεν χρειάζεται καθημερινό τεστ αντοχής.

Γι αυτό αποτυγχάνει ακόμη και το μοντέλο του Τονυ Ρομπινς πάνω σου καλέ. Δε φταις που δεν ήξερες.

Η παγίδα των υποσχέσεων

Το Ego έχει βαθιά σχέση με τις συμφωνίες. Οικογένεια, επιχειρήσεις, χρήματα, συνεργασίες, υποσχέσεις, ανταλλάγματα. «Εγώ θα κάνω αυτό και εσύ θα κάνεις εκείνο». Μεγάλο μέρος του πολιτισμού λειτουργεί έτσι, από το συμβόλαιο μιας εταιρείας μέχρι το ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια. Και, αν κρίνουμε από ορισμένα σπίτια, το δεύτερο είναι σαφώς πιο περίπλοκη διαπραγμάτευση.

Για τον άνθρωπο με Ακαθόριστο Ego, όμως, η υπόσχεση μπορεί να γίνει παγίδα όταν δίνεται για να εξασφαλίσει αποδοχή ή να αποδείξει αξία. «Φυσικά και θα το κάνω». «Μην ανησυχείς, θα τα αναλάβω όλα». «Εγώ ποτέ δεν αφήνω κανέναν ξεκρέμαστο». Κι έπειτα έρχεται η πραγματική διαθέσιμη ενέργεια, κοιτάζει το πρόγραμμα και λέει: «Συγγνώμη, ποιος υπέγραψε όλα αυτά;»

Το ζήτημα δεν είναι ότι ο άνθρωπος με Ακαθόριστο Ego είναι αναξιόπιστος. Είναι ότι δεν έχει σχεδιαστεί να χρησιμοποιεί σταθερή θέληση σαν τρόπο ζωής. Η σοφία βρίσκεται στο να δεσμεύεται σύμφωνα με τη Στρατηγική και την Εσωτερική του Αυθεντία, όχι επειδή χρειάζεται να κερδίσει μετάλλιο «Καλύτερου Ανθρώπου της Χρονιάς». Το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει. Και αν υπήρχε, κάποιος άλλος θα παραπονιόταν ότι το άξιζε περισσότερο.

Οι τέσσερις Πύλες του Ego

Το Ego έχει μόνο τέσσερις Πύλες, αλλά καθεμία κουβαλά ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της θέλησης και της υλικής ζωής. Λίγες Πύλες, πολλή δουλειά. Κλασικό Ego.

Πύλη 21: Έλεγχος

Η Πύλη 21 συνδέεται με τον έλεγχο και τη διαχείριση. Θέλει να έχει λόγο πάνω στους πόρους, στις αποφάσεις και στο πώς οργανώνεται η υλική πραγματικότητα. Η φράση της θα μπορούσε να είναι «άσε με να το διαχειριστώ εγώ», η οποία μερικές φορές είναι εξαιρετική ιδέα και μερικές φορές κάνει όλους τους υπόλοιπους να ψάχνουν έξοδο κινδύνου.

Στο Ακαθόριστο Ego, η ενεργοποίηση της 21 μπορεί να μπλεχτεί με την ανάγκη να αποδείξει κανείς την αξία του μέσω ελέγχου. «Αν έχω τον έλεγχο, είμαι ασφαλής. Αν έχω τον έλεγχο, σημαίνει ότι είμαι ικανός». Η ώριμη έκφραση δεν χρειάζεται να ελέγχει τα πάντα. Ξέρει ποια πράγματα είναι πράγματι δική της αρμοδιότητα και ποια μπορεί να αφήσει σε άλλους χωρίς να στέκεται από πάνω τους ρωτώντας αν είναι σίγουροι ότι ξέρουν τι κάνουν.

Μέσα στις βιολογικές αντιστοιχίες του Human Design, η Πύλη 21 συνδέεται με τον καρδιακό μυ.

Πύλη 26: Ο Εγωιστής / Η Δύναμη της Πειθούς

Η Πύλη 26 έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση με την παρουσίαση, την πειθώ και την ικανότητα να «πουλά» κάτι, είτε αυτό είναι προϊόν, ιδέα είτε ο ίδιος μας ο εαυτός. Μπορεί να πάρει κάτι και να το παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Για να το πούμε ευγενικά, ξέρει να κάνει καλό marketing. Για να το πούμε λιγότερο ευγενικά, το ψάρι ήταν τόσο μεγάλο. Μα τόσο μεγάλο.

Η ανώριμη έκφραση μπορεί να υπερβάλλει ή να κατασκευάζει εικόνα για να εντυπωσιάσει και να αποδείξει αξία. Η ώριμη έκφραση γνωρίζει πώς να επικοινωνεί αποτελεσματικά, πώς να μεταδίδει κάτι και πώς να χρησιμοποιεί την επιρροή της χωρίς να χρειάζεται να φουσκώσει την πραγματικότητα μέχρι να μη χωρά από την πόρτα. Το marketing είναι χρήσιμο. Το να χρειάζεται μετά να γνωρίσουμε το προϊόν για να το αναγνωρίσουμε, λιγότερο.

Μέσα στο σύστημα του Human Design, η 26 συνδέεται βιολογικά με τον θύμο αδένα και με τη σύνδεση ανάμεσα στο Ego και τη Σπλήνα.

Πύλη 40: Απελευθέρωση και Συμφωνία

Η Πύλη 40 είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη δουλειά, την παροχή, την κοινότητα και την ανταλλαγή. «Θα δουλέψω για εμάς, αλλά χρειάζομαι κάτι σε αντάλλαγμα: υποστήριξη, πίστη, αναγνώριση, ξεκούραση». Δεν είναι ψυχρό παζάρι. Είναι ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο οργανώνεται η αμοιβαιότητα: δίνω, αλλά υπάρχει και συμφωνία γύρω από αυτό που λαμβάνω.

Η 40 χρειάζεται επίσης μοναχικό χρόνο και ανάπαυση. Μετά την προσπάθεια θέλει να αποσυρθεί, να φάει, να ξεκουραστεί και να μην της ζητά κανείς τίποτα για λίγο. Εξαιρετικά λογική Πύλη, αν με ρωτάς. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν κάποιος δίνει συνεχώς για να αποδείξει ότι είναι πιστός ή απαραίτητος και μετά αισθάνεται προδομένος επειδή δεν έλαβε την ανταπόδοση που ποτέ δεν ζήτησε καθαρά. Οι άλλοι άνθρωποι, δυστυχώς, εξακολουθούν να μην έρχονται με εγκατεστημένη τηλεπάθεια.

Μέσα στις βιολογικές αντιστοιχίες του Human Design, η Πύλη 40 συνδέεται με το στομάχι.

Πύλη 51: Σοκ και Θάρρος

Η 51 είναι η πιο ατομική Πύλη του Ego και συνδέεται με το σοκ, το θάρρος, την πρωτοβουλία και τη δυνατότητα να κάνει κανείς ένα άλμα στο άγνωστο. Είναι η ενέργεια που μπορεί να τολμήσει εκεί όπου οι άλλοι διστάζουν και να περάσει μέσα από μια εμπειρία που τον ξυπνά ή τον μεταμορφώνει. Και ναι, αν την έχεις, η ζωή θα σε σοκάρει.

Στην ανώριμη έκφραση μπορεί να χρειάζεται να αποδείξει πόσο γενναία είναι, να ανταγωνίζεται ή να παίρνει ρίσκα μόνο και μόνο για να δείξει ότι «δεν φοβάται». Το θάρρος όμως δεν είναι παράσταση. Δεν χρειάζεται κοινό. Αν χρειάζεσαι κάποιον να κοιτάζει για να κάνεις το άλμα, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς ποιο ακριβώς κομμάτι της εμπειρίας σε ενδιαφέρει.

Μέσα στο Human Design, η 51 συνδέεται βιολογικά με τη χοληδόχο κύστη. Και ναι, εδώ η παλιά αγγλική έννοια του gall, του θράσους να τολμήσεις κάτι, ταιριάζει σχεδόν υπερβολικά καλά. Μερικές φορές ακόμη και η γλώσσα αποφασίζει να βοηθήσει.

Το Ego μέσα στις σχέσεις

Η σχέση ανάμεσα σε ένα Καθορισμένο και ένα Ακαθόριστο Ego μπορεί να δημιουργήσει πολύ ενδιαφέρουσα δυναμική. Ο άνθρωπος με Ακαθόριστο Ego μπορεί να αισθάνεται περισσότερη θέληση κοντά στον Καθορισμένο και να αρχίσει να δεσμεύεται, να ανταγωνίζεται ή να υπόσχεται πράγματα που μόνος του ίσως δεν θα επέλεγε. Ο Καθορισμένος μπορεί να κοιτάζει μετά απορημένος και να λέει «μα εσύ το είπες». Ναι, το είπε. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι προσπαθούσε να αποδείξει όταν το είπε.

Μπορεί επίσης να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος απόδειξης. Ο ένας επιδεικνύει δύναμη και ο άλλος νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει ότι είναι εξίσου δυνατός. Και ξαφνικά δύο άνθρωποι που υποτίθεται ότι αγαπιούνται έχουν μετατρέψει τη σχέση σε Ολυμπιακούς Αγώνες Αυτοαξίας. Ποιος δουλεύει περισσότερο, ποιος προσφέρει περισσότερο, ποιος χρειάζεται λιγότερο, ποιος αντέχει περισσότερο. Μετάλλιο δεν παίρνει κανείς, αλλά τουλάχιστον εξαντλούνται και οι δύο.

Η υγιής σχέση αφήνει χώρο στις διαφορετικές μηχανικές. Ο Καθορισμένος δεν απαιτεί από τον άλλον να έχει τη δική του δύναμη θέλησης και ο Ακαθόριστος δεν προσπαθεί να κερδίσει αξία μέσω του να αντέξει περισσότερο. Γιατί το «κοίτα πόσα κάνω για σένα» δεν είναι πάντοτε αγάπη. Μερικές φορές είναι ένα συμβόλαιο που ο άλλος δεν ήξερε καν ότι είχε υπογράψει.

Το Ego και το σώμα

Στο μοντέλο του Human Design, το Κέντρο Ego/Καρδιάς έχει μία από τις πιο σύνθετες βιολογικές αντιστοιχίες και συνδέεται με την καρδιά, το στομάχι, τη χοληδόχο κύστη και τον θύμο αδένα. Στις πηγές του συστήματος, οι τέσσερις Πύλες του αντιστοιχίζονται σε διαφορετικές σωματικές λειτουργίες: η 21 με τον καρδιακό μυ, η 40 με το στομάχι, η 26 με τον θύμο και η 51 με τη χοληδόχο κύστη.

Στο υλικό του Human Design συναντώνται επίσης διάφορες σωματικές και ασθενειακές συσχετίσεις γύρω από αυτό το Κέντρο. Αυτές αποτελούν αντιστοιχίσεις μέσα στο θεωρητικό πλαίσιο του συστήματος και δεν σημαίνουν ότι ένα Καθορισμένο ή Ακαθόριστο Ego προκαλεί καρδιακές, πεπτικές ή άλλες παθήσεις. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι το μοτίβο της θέλησης: η συνεχής προσπάθεια, η υπερδέσμευση, η ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου και η δυσκολία να σταματήσεις όταν θεωρείς ότι η αξία σου εξαρτάται από το πόσα μπορείς να αντέξεις.

Και ίσως εδώ φαίνεται καθαρότερα γιατί η ανάπαυση είναι τόσο σημαντική στο συγκεκριμένο Κέντρο. Το Ego δεν είναι φτιαγμένο για αδιάκοπη επίδειξη θέλησης. Δουλεύει, αποδίδει, ξεκουράζεται και επιστρέφει όταν υπάρχει ξανά κάτι για το οποίο αξίζει να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Το «μπορώ» δεν είναι υποχρέωση. Μερικές φορές είναι απλώς πληροφορία.

Η σοφία του Ακαθόριστου Ego

Η μεγάλη δυνατότητα του Ακαθόριστου Ego είναι να γίνει σοφό γύρω από τη θέληση και την αξία. Να αναγνωρίζει ποιος έχει πραγματικά τη δύναμη να κρατήσει μια δέσμευση, ποια υπόσχεση είναι ρεαλιστική, πότε μια συμφωνία είναι καλή και πότε κάποιος απλώς προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Έχοντας βιώσει τόσες διαφορετικές εκφράσεις θέλησης, μπορεί σταδιακά να μάθει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από το «πόσο δυνατός είμαι;»: πού αξίζει πραγματικά να χρησιμοποιείται η δύναμη;

Αλλά αυτή η σοφία αρχίζει μόνο όταν σταματήσει να χρησιμοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό σαν πείραμα απόδειξης. Δεν χρειάζεται κάθε καινούρια δουλειά, σχέση, στόχος ή δύσκολη κατάσταση να μετατρέπεται σε επεισόδιο του «θα σας δείξω εγώ». Μερικές φορές το πιο σοφό πράγμα που μπορείς να αποδείξεις είναι απολύτως τίποτα.

Δεν χρειάζεται να κερδίσεις την αξία σου. Δεν χρειάζεται να δουλέψεις μέχρι να πέσεις για να τη δικαιούσαι. Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα εκεί, πάντα διαθέσιμη, πάντα η πιο ικανή, πάντα αυτή που κρατά τον λόγο της ακόμη κι όταν ο λόγος δόθηκε σε μια στιγμή που δεν έπρεπε ποτέ να δοθεί. Η αξιοπιστία δεν είναι να λες πάντα «ναι». Είναι και να γνωρίζεις σε τι έχεις δικαίωμα να πεις «όχι».

Κάποιες υποσχέσεις χρειάζεται να τηρηθούν.

Και κάποιες χρειάζεται να μην γίνουν εξαρχής.

Το μάθημα του Ego

Το Καθορισμένο Ego μαθαίνει να χρησιμοποιεί τη θέλησή του με ακρίβεια. Να μην τη σπαταλά, να μην πιέζει τους άλλους να λειτουργούν όπως εκείνο και να θυμάται ότι η ανάπαυση είναι μέρος της δύναμής του, όχι η αποτυχία της. Δεν χρειάζεται κάθε βουνό να ανέβει μόνο και μόνο επειδή υπάρχει και, κυρίως, δεν χρειάζεται να πάρει και τους υπόλοιπους μαζί για να αποδείξει ότι γίνεται.

Το Ακαθόριστο Ego μαθαίνει κάτι ίσως δυσκολότερο: ότι δεν έχει τίποτα να αποδείξει. Ούτε στους άλλους ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν χρειάζεται να γίνει πιο παραγωγικό, πιο δυνατό, πιο επιτυχημένο ή πιο απαραίτητο για να αποκτήσει εκείνο που προσπαθεί τόσο απεγνωσμένα να κερδίσει: αξία.

Γιατί άλλο είναι να κάνεις κάτι επειδή πραγματικά το θέλεις, κι άλλο να το κάνεις για να αποδείξεις ότι μπορείς.

Και ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία του Ego είναι αυτή: μερικές φορές η μεγαλύτερη δύναμη θέλησης φαίνεται όταν δεν έχεις καμία ανάγκη να τη δείξεις 😌.

 

To παρόν βασίστηκε στις πηγές Human Design που χρησιμοποιούμε για τα Κέντρα, ειδικά για τη λειτουργία της θέλησης, τις τέσσερις Πύλες, τις βιολογικές αντιστοιχίες και τις σχετικές σωματικές συσχετίσεις.