Δεν χάνεις την κατεύθυνσή σου από τη μια μέρα στην άλλη.

Δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες:  «Σήμερα θα εγκαταλείψω τον εαυτό μου.»

Γίνεται πιο αθόρυβα από αυτό.

Σιγά σιγά.
Με μικρές υποχωρήσεις απέναντι σε όσα νιώθεις.
Με ένα «δεν πειράζει».
Με ένα «ας μη γίνει τώρα θέμα».
Με ένα «ίσως υπερβάλλω».
Με ένα «κάνε υπομονή ακόμα λίγο».

Κάπως έτσι η Πύλη 2, ο εσωτερικός οδηγός μας, αρχίζει να χάνει το τιμόνι μέσα στην ομίχλη του Ηλιακού Πλέγματος.

Γιατί κάθε συναισθηματικός φόβος μπορεί να σε βγάλει από τον δρόμο σου με διαφορετικό τρόπο. Πάμε λοιπόν να σου δείξω…

Ανοιχτή Πύλη 30.
Ο φόβος της επιθυμίας.

Θες κάτι.
Έναν άνθρωπο.
Μια ζωή.
Μια δημιουργία.
Μια αλλαγή που σε καίει μέσα σου.

Κι όμως, αντί να ακολουθήσεις τη φωτιά, αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι με τον εαυτό σου.

«Κι αν πονέσω;»
«Κι αν εκτεθώ;»
«Κι αν το ζήσω και μετά το χάσω;»

Και κάπου εκεί αρχίζεις να μικραίνεις την ίδια σου την επιθυμία για να χωρέσει στον φόβο σου.

Πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες τόσο πολύ.
Πως δεν άξιζε.
Πως ήταν υπερβολή.

Έτσι χάνεται η κατεύθυνση.
Όχι επειδή δεν υπήρχε επιθυμία.
Αλλά επειδή φοβήθηκες το κόστος του να τη ζήσεις ολοκληρωτικά.

Ανοιχτή Πύλη 55.
Ο φόβος του κενού.

Εδώ ο άνθρωπος χάνει τον δρόμο του κυνηγώντας διαρκώς ένταση.

Έρωτες που καίνε.
Δράμα.
Χημεία.
Σημάδια.
Εμμονές.
Μεγάλες κορυφώσεις συναισθήματος.

Όχι επειδή αυτά είναι αγάπη.
Αλλά επειδή η σιωπή που έρχεται μετά μοιάζει αφόρητη.

Κι έτσι η ζωή μετατρέπεται σε κυνήγι συναισθηματικών εκρήξεων αντί για αληθινή πορεία.

Ανοιχτή Πύλη 49.
Ο φόβος της απόρριψης.

Μέσα σου ξέρεις ήδη ότι δεν ανήκεις πια εκεί.

Στη σχέση.
Στην παρέα.
Στην οικογένεια.
Στη δουλειά.
Στον ρόλο που παίζεις χρόνια.

Κι όμως συνεχίζεις να προσαρμόζεσαι για να μη χάσεις την αποδοχή.

Προδίδεις τη δική σου μεταμόρφωση για να μη μείνεις μόνη.

Και κάπως έτσι συνεχίζεις να ζεις…
αλλά η ζωή αρχίζει να μοιάζει πάνω σου σαν ξένο ρούχο.

Ανοιχτή Πύλη 6.
Ο φόβος της οικειότητας.

Εδώ η κατεύθυνση χάνεται μέσα στις μάσκες.

Λες πως θέλεις αληθινή σύνδεση, αλλά όταν κάποιος πλησιάζει αρκετά ώστε να σε δει πραγματικά, αρχίζεις να απομακρύνεσαι.

Κρύβεσαι.
Παίζεις ρόλο.
Γίνεσαι “εύκολη”.
Γίνεσαι αυτό που πιστεύεις πως θα αγαπηθεί.

Γιατί η αληθινή οικειότητα σημαίνει κάτι τρομακτικό: ότι κάποιος μπορεί να δει πίσω από την περσόνα.

Και αυτό για πολλούς ανθρώπους είναι πιο τρομακτικό από τη μοναξιά.

Ανοιχτή Πύλη 37.
Ο φόβος να απογοητεύσεις τους άλλους.

Αυτή είναι η ζωή του ανθρώπου που λέει:
«Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανέναν.»

Κι έτσι αρχίζει να στεναχωρεί τον εαυτό του καθημερινά.

Μένει πιστός σε καταστάσεις που τον αδειάζουν.
Υπογράφει συναισθηματικά συμβόλαια εναντίον της ψυχής του.
Μένει από “υποχρέωση”.
Από “καλοσύνη”.
Από “ευθύνη”.

Και όλο αυτό μοιάζει ώριμο προς τα έξω.

Ενώ μέσα του είναι απλώς ο φόβος ότι αν πει την αλήθεια του, θα μείνει μόνος.

Ανοιχτή Πύλη 22.
Ο φόβος της σιωπής.

Γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι δεν σταματούν ποτέ να γεμίζουν τον χώρο.

Μιλάνε ασταμάτητα.
Φλερτάρουν συνεχώς.
Ποστάρουν διαρκώς.
Κρατούν πάντα ανοιχτό κάποιον θόρυβο γύρω τους.

Γιατί μέσα στη σιωπή ακούγεται κάτι που δεν μπορούν να αποφύγουν: η αλήθεια τους.

Κι όμως η κατεύθυνση της ψυχής εμφανίζεται πάντα πρώτα μέσα στη σιωπή.
Ποτέ μέσα στον θόρυβο.

Ανοιχτή Πύλη 36.
Ο φόβος της κρίσης και της ανεπάρκειας.

Εδώ η ζωή αρχίζει να μικραίνει.

Δεν δοκιμάζεις.
Δεν ρισκάρεις.
Δεν μπαίνεις στο άγνωστο.
Δεν αφήνεσαι στην εμπειρία.

Όχι επειδή δεν θέλεις.
Αλλά επειδή φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις.
Ότι θα εκτεθείς.
Ότι θα φανείς λίγη.

Κι έτσι η κατεύθυνσή σου δεν καταστρέφεται από αποτυχία.

Καταστρέφεται από αποφυγή.

Η Πύλη 2 που βρίσκεται τώρα σε διέλευση για να θυμίσει κάτι βαθύ και σχεδόν αρχέγονο:

Η ψυχή μας δεν χάνει ποτέ τον δρόμο. Το νευρικό μας σύστημα τον χάνει.

Και μέχρι να δεις καθαρά ποιος συναισθηματικός φόβος κρατά το τιμόνι της ζωής σου, θα νομίζεις ότι δεν ξέρεις τι θέλεις.

Ενώ στην πραγματικότητα,  φοβάσαι τι θα συμβεί αν το θελήσεις ολοκληρωτικά.