Όλοι μιλούν για επαναστάσεις. Για αιτήματα, για δικαιώματα, για εξωτερικές αλλαγές.
Αλλά κανείς δεν μιλά για την πιο σιωπηλή, μα πιο ριζική επανάσταση από όλες:
την επανάσταση απέναντι στο ίδιο μας το Εγώ.

Το Εγώ δεν είναι “κακό”. Είναι ο παλιός φρουρός. Φωνάζει δυνατά για να μας κρατήσει ασφαλείς.
Αλλά ο φρουρός δεν μπορεί να είναι βασιλιάς.

Μέσα σε κάθε σου Γονιδιακό Κλειδί, μέσα σε κάθε Πύλη του χάρτη σου, δεν κρύβεται απλώς ένα χάρισμα.
Κρύβεται ένας δρόμος απελευθέρωσης — από τις φωνές που σου λένε ποια πρέπει να είσαι,
τι αξίζεις, πόσο «μακριά» είσαι από το “καλό παιδί”.

Αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι πραγματικές επαναστάσεις
ξεκινούν από μέσα και δεν έχουν ούτε πανό, ούτε σπαθιά.
Έχουν σιωπή, συνείδηση και επιλογή.

Η επανάσταση της ψυχής λέει:

• Δεν θα ζω με όρους που μου επέβαλαν.
• Δεν θα καταπιέζω τη σοφία του σώματός μου για να ταιριάξω.
• Δεν θα κρατώ τις αλυσίδες μου μόνο και μόνο γιατί μου τις πέρασαν με αγάπη.

Πόνος θα υπάρχει.
Δάκρυα θα υπάρξουν.
Απώλειες θα έρθουν.
Αλλά μετά;
Μετά έρχεται η ειρήνη. Η βαθιά, αθόρυβη, ακλόνητη ειρήνη αυτού που τόλμησε
να πει: “Δεν με ορίζει πια το Εγώ μου.”

Είμαι εδώ για να αγαπήσω.
Να συνδεθώ.
Να υπηρετήσω.
Να θυμηθώ.

Εσύ;
Ποια πλευρά της εσωτερικής ιστορίας σου θα στηρίξεις σήμερα;

Μοιράσου το με ένα άτομο που ξέρεις πως ζει αυτή την εσωτερική επανάσταση.

“Η δύναμη του εργατικού κινήματος έγκειται στην ικανότητά του να αγωνίζεται για εκείνους που δεν έχουν φωνή”. – Dolores Huerta