Η αβάσταχτη ελαφρότητα του «θα αποδείξω την αξία μου μέχρι τελικής πτώσεως

Ένας πρακτικός οδηγός για να εξαντληθείς πλήρως χωρίς να καταλάβει κανείς ότι αυτό ήταν το σχέδιο

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν κάτι δεν λειτουργεί, σταματούν. Το κοιτάζουν, εξετάζουν τα δεδομένα και λένε:

«Αυτό δεν λειτουργεί πια.»

Δεν ξέρω προσωπικά κανέναν από αυτούς τους ανθρώπους, αλλά έχω ακούσει ότι υπάρχουν. Οι υπόλοιποι έχουμε μια πολύ πιο εξελιγμένη μέθοδο. Όταν κάτι δεν λειτουργεί, προσπαθούμε περισσότερο. Κι όταν εξακολουθεί να μη λειτουργεί, προσπαθούμε ακόμα περισσότερο. Κι όταν αρχίσουμε να χάνουμε χρήματα, χρόνο, ενέργεια, ύπνο και την αίσθηση στα αριστερά μας άκρα, λέμε:

«Δεν μπορεί. Κάτι δεν κάνω αρκετά καλά.»

Και κάπως έτσι αρχίζει ένα από τα ωραιότερα ανθρώπινα ταξίδια. Το ταξίδι του:

ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΕΓΩ.

Αν θέλεις κι εσύ να το κάνεις σωστά, ακολουθούν οι επίσημες οδηγίες.

Οδηγία πρώτη: Μην κοιτάξεις ποτέ τα στοιχεία

Τα στοιχεία είναι αρνητικά βρε. Δεν έχουν όραμα ούτε ξέρουν πόσο πολύ πίστεψες σε κάτι. Ασε που δεν ήταν εκεί όταν το ονειρεύτηκες. Οπότε, αν κάτι σου κοστίζει σταθερά περισσότερο απ’ όσο σου επιστρέφει, μην κάνεις το προφανές λάθος να αναρωτηθείς αν χρειάζεται να αλλάξει. Κάνε άλλη μία προσπάθεια. Μετά άλλη μία. Άλλαξε τη landing page. Άλλαξε το κουμπί. Άλλαξε το χρώμα του κουμπιού.

Μήπως το πρόβλημα ήταν ότι το «ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΩΡΑ» έπρεπε να είναι κοραλί;

Δεν ξέρεις.

Και μέχρι να το μάθεις, συνέχισε να πληρώνεις.

Οδηγία δεύτερη: Μετέτρεψε κάθε αποτυχία ενός συστήματος σε προσωπική αξιολόγηση

Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μην πεις: «Αυτό το προϊόν δεν πουλάει με αυτόν τον τρόπο.»

Πες: «Δεν μπορώ να πουλήσω.»

Μην πεις: «Η αγορά άλλαξε.»

Πες: «Δεν είμαι αρκετά καλή.»

Μην πεις: «Οι άνθρωποι πλέον παίρνουν δωρεάν πληροφορίες από το AI.»

Πες: «Πρέπει να δημιουργήσω ακόμα περισσότερο δωρεάν περιεχόμενο για να αποδείξω ότι είμαι καλύτερη από ένα μηχάνημα που δεν κοιμάται, δεν μαγειρεύει και δεν τρέχει κάθε μισή ώρα στο νοσοκομείο.»

Δίκαιο έτσι? Απολύτως λογικό. Καμία ένσταση.

Οδηγία τρίτη: Αν είσαι η μόνη που κάνει κάτι, απαγορεύεται να το αφήσεις

Αυτό είναι νόμος κάτσε καλά. Αν δημιούργησες κάτι μοναδικό, σου ανήκει πλέον η ηθική υποχρέωση να το συντηρείς για πάντα. Δεν έχει σημασία αν σου κοστίζει ούτε έχει σημασία αν δεν το αγοράζουν. Δεν έχει καν σημασία αν η ζωή σου άλλαξε.

ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ.

Άρα πρέπει να συνεχίσεις. Γιατί αν το αφήσεις, τι σημαίνει αυτό; Ότι απέτυχες; Ότι δεν άξιζε; Ότι τα χρόνια που έδωσες πήγαν χαμένα;

Ή – και συγγνώμη για την ακραία αυτή θεωρία – ότι κάτι μπορεί να ήταν εξαιρετική ιδέα, να είχε αξία, να ήταν μπροστά από την εποχή του και παρ’ όλα αυτά να μη χρειάζεται να το κουβαλάς για πάντα στην πλάτη σου σαν ενεργειακό ψυγείο;

Όχι.

Πολύ προχωρημένο.

Συνέχισε να πληρώνεις.

Οδηγία τέταρτη: Κάλεσε το Υπουργικό Συμβούλιο

Εδώ, προσωπικά, έχω μεγάλη εμπειρία. Όταν πρέπει να πάρω μια απλή επιχειρηματική απόφαση, συνεδριάζει το Υπουργικό Συμβούλιο των Ανοιχτών μου Κέντρων.

Το ανοιχτό Ego παίρνει πρώτο τον λόγο:

«ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕ.»

Το ανοιχτό Root χτυπάει το τραπέζι:

«ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.»

Το ανοιχτό G κοιτάζει το κενό:

«Αν δεν κάνω πια αυτό, τότε ποια είμαι;»

Και το ανοιχτό Solar Plexus ψιθυρίζει:

«Μήπως να μην αλλάξουμε τίποτα για να μη στενοχωρηθεί κανείς;»

Εξαιρετική κυβέρνηση. Η χώρα χρεοκοπεί.

Αλλά κανείς δεν αισθάνθηκε άβολα.

Οδηγία πέμπτη: Ονόμασε την αυτοεξάντληση «επιμονή»

Αυτό είναι το μυστικό των επαγγελματιών.

Δεν λες: «Έχω εξαντληθεί.»

Λες: «Δεν τα παρατάω εύκολα.»

Δεν λες: «Φοβάμαι ότι αν σταματήσω, θα σημαίνει πως δεν άξιζα.»

Λες: «Πιστεύω στο όραμά μου.»

Δεν λες: «Έχω δώσει τόσα πολλά που δεν αντέχω να παραδεχτώ ότι ίσως πρέπει να αλλάξω δρόμο.»

Λες: «Οι επιτυχημένοι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν.»

Εξαιρετικά.  Ούτε ο Τιτανικός εγκατέλειψε. Συνέχισε ευθεία.

Οδηγία έκτη: Περίμενε να πέσεις κάτω

Προσοχή. Δεν επιτρέπεται να σταματήσεις όταν είσαι κουρασμένη. Η κούραση είναι για τους αδύναμους. Δεν επιτρέπεται να σταματήσεις όταν δεν βγαίνουν τα νούμερα. Τα νούμερα δεν καταλαβαίνουν από manifestation. Δεν επιτρέπεται να σταματήσεις όταν το σώμα σου λέει «δεν μπορώ άλλο». Το σώμα είναι γνωστός σαμποτέρ. Σταματάμε μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Όταν αρρωστήσουμε.
Όταν καταρρεύσουμε.
Όταν δεν έχουμε άλλα χρήματα.
Όταν η ζωή αναγκαστεί να μας πάρει το πράγμα από τα χέρια και να πει:

«ΔΩΣ’ ΤΟ ΕΔΩ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ.»

Και τότε, φυσικά, λέμε: «Γιατί έπρεπε να φτάσω μέχρι εδώ;»

Δεν ξέρω. Ίσως επειδή αγνοήσαμε τις προηγούμενες 847 ειδοποιήσεις. Μια θεωρία κάνω κι εγώ.

Και κάπου εδώ σταματάει το αστείο.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η επιμονή είναι πράγματι αγάπη. Υπάρχουν πράγματα που αξίζει να τα παλέψεις. Άνθρωποι που αξίζει να τους κρατήσεις. Όνειρα που χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Και υπάρχουν και στιγμές που δεν κρατάς πια κάτι από αγάπη. Το κρατάς επειδή δεν αντέχεις τι νομίζεις ότι θα σημαίνει για σένα αν το αφήσεις.

Ότι δεν ήσουν αρκετή. Ότι έκανες λάθος. Ότι απέτυχες. Ότι οι άλλοι είχαν δίκιο. Ότι έχασες τον χρόνο σου.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στον εαυτό του:

Αν δεν είχα τίποτα να αποδείξω, θα συνέχιζα;

Όχι: «Μπορώ να το σώσω;»

Πιθανότατα μπορείς. Εσύ μπορείς να σώσεις τα πάντα. Αυτό είναι μέρος του προβλήματος. Η ερώτηση είναι: Αν η αξία μου δεν εξαρτιόταν από την έκβαση, θα επέλεγα ακόμα αυτό; Αν κανείς δεν με έβλεπε να σταματάω; Αν κανείς δεν μπορούσε να πει «σου τα έλεγα»; Αν όσα έδωσα μέχρι σήμερα δεν χρειάζονταν δικαίωση; Θα το διάλεγα ξανά, σήμερα;

Γιατί ίσως το να αφήνεις δεν είναι πάντα παραίτηση. Μερικές φορές είναι η στιγμή που σταματάς να ζητάς από ένα όνειρο, μια σχέση, μια δουλειά ή ένα δημιούργημα να αποδείξει ότι άξιζες εσύ.

Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο. Μπορείς να πεις:

Άξιζε.

Και τελείωσε.

Ή:

Άξιζε.

Και τώρα χρειάζεται να αλλάξει μορφή.

Χωρίς να ακυρώνεται τίποτα από όσα έζησες, έμαθες, δημιούργησες ή αγάπησες. Αυτό, βέβαια, είναι πολύ πιο δύσκολο από το να συνεχίσεις μέχρι τελικής πτώσεως. Γιατί η εξάντληση έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα:
Όσο τρέχεις, δεν χρειάζεται να αποφασίσεις.

Και τώρα, αν μου επιτρέπετε, πρέπει να φύγω. Το Υπουργικό Συμβούλιο συνεδριάζει.

Το Ego έχει φέρει PowerPoint.
Το Root λέει ότι αργήσαμε.
Το G δεν ξέρει αν θέλει πια να είναι υπουργός.
Και το Solar Plexus ρωτάει αν είμαστε όλοι καλά.

Η χώρα παραμένει σε εξαιρετικά χέρια.